TWEEDE DRUK PASSIE VOOR DE PATIENT, WERKEN MET KANKER – MANON HUIZING

 

Passie voor de patiënt. Werken met kanker. Op 16 juni 2017 lanceerden we in de kantoren van het UZ Antwerpen met een mooie presentatie dit boek. Ik beschouw zelf sinds 2006  ‘de ziekte’ als een lichtjes irritante levensgezel. Een ongrijpbare ‘lul-de-behanger’ die zich ongevraagd in je  lijf en je geest heeft genesteld en tot vervelens toe blijft ‘hangen’. Je zou hem met plezier ‘buiten schoppen’. Onbegonnen werk en een zinloos gevecht want ‘hij’ bepaalt zelf wanneer het licht uitgaat. En toch biedt de ‘jonge heer’ kanker nieuwe inzichten in die eigenaardige tocht tussen leven en dood. Daaraan dacht ik toen ik tijdens de presentatie die mensenmassa bekeek. Met meer dan driehonderd stonden ze daar, patiënten van Manon Huizing, in het gezelschap van hun naasten. Of familieleden van mensen die met veel moed hun verhaal in het boek hadden verteld, in de wetenschap dat ze de verschijningsdatum niet zouden halen. Ik mijmer bij het schrijven van deze blog even weg bij de herinnering aan mijn gesprekken met Aïcha, Ann, Daniëlle, Esli en Linda. Ik wist niet dat het einde zo nabij was. Zij wel. En toch ontbrak elk spoor van cynisme in hun kijk op de dingen. Dat vond ik evenmin terug bij de ouders van Elly. Ze zagen hun dochter in 2011 al de denkbeeldige grens oversteken tussen lichamelijke en spirituele aanwezigheid. Ook zij vertelden met veel warmte over het erfgoed dat zij had nagelaten. Maar ik zag dus vooral die mensen die, worstelend met hun ongemak, toch de moeite hadden gedaan om het boek te komen bestellen. En om Manon Huizing op hun beurt moed in te spreken. Velen genoten waarschijnlijk van dit gegeven dat ze voor het eerst even ‘hun oncologe’ een schouderklopje konden geven. Want die bevond zich nu in dezelfde situatie als zij. En zij, de patiënten, toonden zich nu de ervaringsdeskundigen voor haar, de dokter. Dat leidde tot ontroerende taferelen die ik, als oude rot in het uitgeversvak, zelden heb gezien bij de voorstelling van een boek. Het zegde veel over de kracht van ‘de community van mensen met kanker’. Dat besef ik vandaag meer dan ooit. We zijn intussen immers slechts zeven weken verder en kijk: daar komt al de tweede druk van ‘Passie voor de patiënt’. Meer dan 1500 exemplaren vonden al een bestemming, voornamelijk via mond-aan-mondreclame van de patiënten en de mensen uit hun directe omgeving. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat het pas begint. De ‘gemeenschap rond Manon Huizing en het UZA’ heeft zich intussen het boek aangeschaft. De reacties zijn eensluidend: zeer herkenbaar. Zo herkenbaar dat het mij lijkt dat dit één van die zeldzame boeken is die bij ongeveer elke mens een gevoelige snaar raakt: ‘aangrijpend, rauw, teder, hoopvol’. Ziedaar de woorden die lezers me mailen. En zo had onze lotgenoot Johan Cruijff, het grote voetbalvoorbeeld van Manon Huizing, alweer gelijk met zijn boutade ‘elk nadeel hep zijn voordeel’.  In zekere zin brengt ‘kanker’ mensen bij elkaar, het is als het ware verbindend over de levensbeschouwelijke meningsverschillen heen. Er ontstaat een ‘touch’ en een ‘power’: een niet te peilen aanraking en kracht. Op die eveneens onpeilbare grens tussen leven en dood. Ik geloof in de boodschap van dokter Huizing: van empathie tot opstandigheid. Sta op zieke, zoekende mens. En geniet en geef elkaar steun tegen de stroom in. Mijn buikgevoel zegt mij dat dit een boek is voor iedereen. De tweede druk is dus een feit, allen naar de boekhandel want hier is:  Passie voor de patiënt. Werken met kanker.

Van harte,

Raf Willems

No Comments

Post a Comment