Willems Uitgevers rouwt om auteur Marieke Vervoort

In 2017 verscheen bij Willems Uitgevers één van de bijzonderste boeken uit ons vijfjarig bestaan: ‘De andere kant van de medaille’. Karel Michiels schreef samen met Marieke Vervoort haar zeer sterk levensverhaal. Wij onthouden vooral de prettig gestoorde signeersessies van Marieke op de Boekenbeurs, in het gezelschap van haar onafscheidelijke levensgezel de hond Zenn. In samenspraak met Marieke zal de auteursopbrengst van de verkoop van haar boek geschonken worden aan haar VZW Wielemie.

R.I.P. Marieke Vervoort (1979-2019) door Karel Michiels

Marieke Vervoort had een progressieve spierziekte. Maar ze deed ook aan topsport. Ze heeft Olympische medailles gewonnen en wereldrecords gebroken. Ze groeide uit tot een rolmodel voor lotgenoten en iedereen die wel eens struikelt in het leven, wij allemaal dus. Ze speelde een pioniersrol in het euthanasiedebat, ook internationaal. CNN, BBC, TF1, ARD… : Marieke Vervoort was een graag geziene gast in de media. Als patiënt, als Paralympiër, als mens en doorzetter.

Marieke ‘Wielemie’ Vervoort heeft in haar leven meer dromen verwezenlijkt dan de meeste topsporters ooit voor mogelijk zouden houden. Olympisch goud, wereldrecords, de Iron Man in Hawaï, Belgisch, Europees en wereldkampioen… Ze werd omringd door een uniek team van trainers, dokters, verzorgers, sponsors en vrienden die er alles aan deden om haar in de best mogelijke omstandigheden te laten presteren. Ze gaf lezingen en seminaries, en toonde zich een waardige ambassadeur van haar sport in talloze interviews en documentaires. Marieke Vervoort was een van de meest succesvolle en inspirerende sporters die België ooit gekend heeft, met een palmares dat ook internationaal veel weerklank heeft gekregen.

Raf (links) en Tom Willems samen met Marieke Vervoort bij de boekvoorstelling van ‘De andere kant van de medaille’.

De andere kant van de medaille was dat Marieke bijna twintig jaar in een rolstoel heeft gezeten. Dat ze vaak ondraaglijke pijnen leed en maandenlang in het ziekenhuis heeft gelegen. Dat er een medicijnpomp in haar lichaam zat en dat ze niet zonder Zen kon, haar lieve hulphond.

In samenspraak met professor Wim Distelmans had Marieke jaren geleden al een euthanasieverklaring opgesteld. Nu achtte ze het moment gekomen om afscheid te nemen, en definitief een einde te maken aan het onnoemelijke lijden dat ze de voorbije jaren moest verduren. We zullen haar missen, haar levenskracht, haar optimisme, haat doorzettingsvermogen. Maar we zijn ook dankbaar dat we Marieke gekend hebben, een uitzonderlijke persoonlijkheid zoals je er in het leven maar enkele tegenkomt.

Karel Michiels

No Comments

Post a Comment