PASSIE VOOR DE PATIËNT. WERKEN MET KANKER – MANON HUIZING

Op vrijdag 16 juni 2017 presenteerde WILLEMS UITGEVERS het boek Passie voor de patiënt. Werken met kanker van oncologe Manon Huizing.
Gisteren was er flink wat volk in het Zorghotel van het UZA in Edegem. We overdrijven niet als we zeggen dat er meer dan driehonderd mensen opdaagden voor Manon Huizing. Ik geef bij deze een voorproefje mee van het boek en pluk een stukje uit mijn eigen verhaal omtrent ‘de ziekte’. Inderdaad: ik heb al tien jaar kanker. Vandaag worden één op drie mensen in België en Nederland in hun onmiddellijke omgeving met dit vervelende ‘personage’ geconfronteerd.
Dokter Manon Huizing, beste lezer van deze blog, redde mij het leven. Dat is een vaststaand feit. Deze week zullen verschillende verhalen over en met haar in de media verschijnen.

“Het was een donkere decemberdag in 2006 toen ik deze lichtjes lawaaierige en prettig gestoorde oncoloog voor het eerst zag opduiken in mijn bestaan. Met een boodschap die me, ondanks het feit dat ik onder de morfine zat, toch van mijn bed bliksemde: kanker.
Het moet ongeveer dag negentien van mijn ziekenhuisverblijf zijn geweest. De vorige achttien dagen was ik compleet binnenste buiten gekeerd maar een diagnose viel er niet. Terwijl die toch al langer duidelijk was. Ik lag op een verkeerde afdeling en ik begreep pas later van Manon dat ze achter de schermen een klein oorlogje aan het voeren was om mij te laten overbrengen naar waar ik hoorde te zijn: ‘oncologie’. Want ik had kanker, dat zag de spreekwoordelijke blinde. Maar niet de artsen die mij op dat ogenblik behandelden. Manon zou me die avond voor het eerst echt spreken. Mijn vrouw Leen en ik zaten te wachten op haar komst. Ze kwam binnen, bekeek ons langdurig en zweeg. Toen sprak ze de woorden uit: ‘Het is niet goed.’ Ze toonde ons de botscan, zonder commentaar. En dan zagen we hoe diep die kanker zich in het lichaam had genesteld. Nestelen zeg ik, maar kerven is het betere woord: als een zwarte pestlijn door mijn hele geraamte. Manon vertelde pas veel later hoe ze zich ergerde aan haar collega’s die weigerden om mij te laten overbrengen. Ze verborg tegenover ons haar woede. Ik citeer haar hier even uit een gesprek dat we onlangs met haar voerden: ‘De medicatie stond niet op punt, terwijl je barstte van de pijn. Ze stuurden je zonder fatsoenlijke begeleiding naar de scanner, zodat je van pure uitputting in elkaar stortte en ik je letterlijk diende op te rapen. Ik liep met veel artsen keet te schoppen. Ze weigerden een botversterkend middel toe te dienen terwijl er geen bot meer in je lichaam was dat niet onder de aantasting leed. Er restte ons geen tijd meer want het bot kon breken of het beenmerg kon gaan falen. Mijn baas zegt dan altijd: “Als je in ons vak haast heb, ben je eigenlijk al te laat.” Zo voelde het ook aan.’
Op die donkere decemberavond van 2006 kregen, we na bijna twintig dagen van hier naar daar te zijn gestuurd, dus voor het eerst fatsoenlijk antwoord op onze vragen. Ondanks het harde verdict dat Manon ons gaf, deed deze kennis van de feiten en haar eerlijkheid ons toch deugd. Want we voelden dat ze voor ons tot het uiterste wilde gaan. We spraken onszelf die avond voor de eerste keer écht moed in vooraleer Leen – de vrouw van mijn leven sinds 1981 maar de vonk sloeg al een eerste keer over in 1971, bij een bezoek aan show in een circustent van televisiefiguur ‘Nonkel Bob’ – huiswaarts reed, van de stad naar de Kempen. Voor de verdomde negentiende opeenvolgende keer, in haar eentje, naar onze kinderen Senne (14) en Charlotte (12). Ik bleef achter op die vervloekte ziekenhuiskamer, vertwijfeld door verdriet, vechtend tegen de opkomende woede die ik op dat moment volledig in mij los liet. Ik had zin om mijn baxters tegen de muur te gooien. I hate you San Quentin zong Johnny Cash over de beruchte gevangenis. Ik haatte het ziekenhuis.”

Raf Willems, uitgever

Darya Safai van La Repubblica tot De Tijd

Vorige week zorgde onze auteur Darya Safai in Italië voor ophef met haar protest tijdens de volleybalinterland tegen het team van de Islamitische Republiek Iran. Darya demonstreerde met haar actiegroep ‘Let Iranian Women Enter Their Stadiums’ tegen de vrouwendiscriminatie in haar land van herkomst. Ze werd op een brutale wijze uit de zaal verwijderd en de spandoek met de leuze werd vakkundig aan stukken gescheurd door de veiligheidsgorilla’s van dienst. Dat leidde tot een heftige reactie van enkele weldenkende Italiaanse opiniemakers. Darya Safai mocht haar verhaal vertellen in een uitzending van RAI-nieuwsdienst en ze kreeg ook een in het oog springende vermelding op de voorpagina van de kwaliteitskrant La Repubblica. Daar verontschuldigde de columnist van dienst zich voor het wangedrag van de Italiaanse ordediensten. Onder meer met de woorden: ‘Vrouwen die protesteren tegen de onvrijheid in Iran worden ook in Italië opgepakt.’
In de weekendbijlage van De Tijd werd ze op een boeiende wijze geportretteerd door Gwen Declerck. Het levensverhaal van Darya Safai werd beschreven in ons tijdloze boek ‘Lopen tegen de wind’. Het is nog steeds te bestellen bij onze uitgeverij aan de prijs van 15 euro.

Steun Darya Safai met haar boek Lopen tegen de wind

Darya Safai. Ik vraag extra aandacht voor onze auteur Darya Safai. Ze publiceerde bij onze uitgeverij in het najaar van 2015 haar levensverhaal ‘Lopen tegen de wind’. Het is één van die zeldzame boeken met een tijdloos karakter. Sindsdien is Darya met haar actiegroep ‘Let Iranian women enter their stadiums’ niet meer uit de belangstelling te slaan.
Deze week was ze – zoals steeds vreedzaam – aanwezig met haar actiegroep in Italië. Aanleiding was de volleybalinterland tegen het team van de Islamitische Republiek Iran. Zoals uit de beelden blijkt werd Darya op brutale wijze weggeleid door de carabinieri. Onder applaus en gejuich van enkele ‘vrouwen met hoofddoek’, die hoger in de tribunes zitten zo blijkt. Tamelijk wansmakelijk, mocht men het mij vragen.
Darya bezit moed. Dat is het minste wat we van haar kunnen zeggen. En ze heeft recht van spreken. Ze leerde de binnenkant van Khomeini’s gevangenissen kennen in haar land van oorsprong Iran nadat ze als studente demonstreerde tegen de dictatuur van het islamisme en voor vrouwenrechten. We schrijven 1999. Darya en haar man Saeed, die actief was bij de democratische oppositie, sloegen nadien op de vlucht en emigreerden naar België. Ze studeerden in Brussel aan de VUB voor tandheelkunde en ze openden samen een tandartsenpraktijk in Wemmel en in Borgerhout. Intussen bleef ze zich inzetten, zowel voor vluchtelingen in België zoals zij er ooit zelf één was, als voor de – onbestaande – rechten van de vrouw in Iran. Ze ijvert daarvoor via de sport. Darya is voetbalgek en heeft het nummer 26753 van de 1895 Belgium Fanclub. Met een beetje geluk zie je haar bij thuiswedstrijden van de Rode Duivels als ze met haar vriendinnen, getooid in geelroodzwarte sjaals en met Duivelse horentjes op het hoofd, haar spandoek ontrolt: Let Iranian women enter their stadiums.
Ze werd in 2016 door de Verenigde Naties erkend als één van de meest gezaghebbende vrouwenrechtenstemmen.
Ze geniet intussen mondiale bekendheid omdat ze op de Olympische Spelen van Rio 2016 protesteerde met haar spandoek tijdens een volleybalwedstrijd van Iran. Ze barstte in tranen uit toen een paar ‘veiligheidsgorilla’s’ haar wilden verwijderen. Het werd een iconische foto, die de wereld rondging. De foto van het verzet tegen conservatieve geestelijken die op gewelddadige wijze de vrouwelijke burgers van hun land verhinderen om deel te nemen aan, of zelfs maar te kijken naar, godbetert sportwedstrijden.
Onlangs voerde ze actie in Parijs tegen wat ze ‘seksuele apartheid’ noemt. Om het IOC onder druk te zetten zodat het Saudi-Arabië en Iran zou verplichten het stadionverbod voor vrouwen op te heffen. Op maandag 15 mei 2017 werd ze uitgenodigd om het probleem aan te kaarten. Ze legde de eis op tafel om het olympisch charter te doen respecteren maar ze werd weggelachen door de bobo’s die plooiden voor het islamisme. Toch te gek voor woorden? Zowel het IOC als de FIFA verbieden in hun statuten ‘discriminatie op basis van geslacht of gender’? Wat mij betreft nemen landen in de toekomst nog enkel deel aan internationale sportmanifestaties als ze zowel een mannen- als een vrouwenploeg afvaardigen en als iedereen door elkaar – dus jongens en meisjes voor de goede orde, waar zijn we mee bezig zeg – in het stadion mogen plaatsnemen. Omdat we in 2017 leven.
Mijn oproep aan de Belgische politiek: steun de acties van Darya Safai. En veroordeel om te beginnen de Italiaanse aanpak van de voorbije week. Bovendien zou het België een fris en lekker rebellerend imago geven op het wereldtoneel.
Het levensverhaal van Darya Safai is in tijden van de mondiale terreur van het moslimfundamentalisme – van Kaboel tot Londen – een verademing. U kan het nog steeds kopen bij Willems Uitgevers. Bestel ‘Lopen tegen de wind’ hier en u steunt haar op uw beurt want de opbrengst van het boek gaat volledig naar haar campagnes.

Hartelijk,

Raf Willems

Elvis Dichtbij

Dat was een leuke presentatie gisteren in het Hard Rock Café. Daar is Elvis Dichtbij. Rockjournalist Bart Steenhaut sprak met auteur Marc Hendrickx over het eerste boek in elpeeformaat (31 cm op 31 cm) over the king of rock’-n-roll.
Marc Hendrickx (1964) is inzake ‘Elvis’ niet aan zijn proefstuk toe. Hij ontpopte zich in de Benelux de voorbije twee decennia tot meest professionele ‘watcher-in-boekvorm’ van het fenomeen. Hij presenteerde in 1994 de complete biografie ‘Elvis A. Presley. Muziek, mens, mythe.’ Een turf van om en bij de 700 pagina’s die in verschillende landen op de markt kwam en steeds opnieuw werd uitgegeven.
Viel er nog iets toe te voegen dan? Jawel en duidelijk zo: Elvis Dichtbij is een fris en origineel werk over ‘de grootste’ bij de veertigste verjaardag van zijn overlijden. Het boek toont hem als de meest verkochte en geliefde artiest ooit. En talloze grappen en anekdotes laten ook de spirituele, happy-go-lucky kant zien. Het unieke van de persoonlijke relatie die Elvis Presley met zijn fans onderhield komt al even mooi naar voren. Net als straffe ‘petite histoires’ achter hits. Ook verrassend: het hoe en waarom Elvis enkele grote songs uit de popgeschiedenis niet opnam, ook al kreeg hij ze aangeboden. En de presentatie van ‘veertig vergeten parels’. Met unieke fotografie over zijn privéleven, de relatie met vrienden en fans en zijn performances tijdens de meer dan duizend optredens die hij opvoerde. Maar ik voeg er toch aan toe dat ik dus vooral opgewonden word bij het kijken naar het elpeeformaat, niet toevallig refereert de hoes aan ‘Moody Blue’, het laatste studioalbum van Elvis dat een maand voor zijn dood werd uitgebracht.
Ik denk dat Elvis Dichtbij zowel een leuke ‘verzamelaar’ is voor de ‘oude’ Elviskenner als een uitstekende ‘kennismaking’ voor de jonge fan.
Hartelijk,

Raf Willems

Even voorstellen: Willems Uitgevers!

Beste lezer,

Even voorstellen: Willems Uitgevers. Inderdaad, een nieuwe uitgeverij die zich met haar publicaties zal richten op Vlaanderen en Nederland. Helemaal een nieuwe uitgeverij? Welnee, we bestonden al sinds 2014 als ‘De Vliegende Keeper’. Zoals de naam het suggereert, was ons werk gericht op het sportboek. ‘De Vliegende Keeper’ verdwijnt niet. Integendeel, het wordt het ‘imprint’ voor sportboeken van Willems Uitgevers.
Mag ik u hier meteen ‘Vollgasfussball. De voetbalfilosofie van Jürgen Klopp’ aanprijzen?
De Duitse auteur Martin Rafelt analyseert tot in detail het werk van één van de meest grensverleggende voetbalcoaches van het voorbije decennium.
Bij Willems Uitgevers staat de mens centraal. We presenteren ‘levensverhalen’ van mensen met een boeiend, gulzig of ‘moeilijk’ leven. We geven persoonlijkheden die de samenleving willen veranderen de kans om hun visie uit te klaren in onze reeks ‘Changemakers 2020’. We richten ons op ‘welzijn & gezondheid’ en op ‘entertainment’. Maar wie een goed essay over de politiek, een turf over geschiedenis, een romandebuut of een kookmanuscript wil aanbieden, is bij ons eveneens welkom.
Ik ben blij om u mee te delen dat volgende drie boeken bij ons tussen mei en juli 2017 zullen verschijnen:
• Elvis Dichtbij – Marc Hendrickx
• Passie voor de patiënt. Werken met kanker – Manon Huizing
• De andere kant van de medaille. Het levensverhaal van Marieke Vervoort – Karel Michiels

Over deze titels vertel ik u graag meer in één van onze volgende blogberichten.

Hartelijk,

Raf Willems