HELDEN MET DARMKANKER AN & FILIP LOPEN TEN MILES ANTWERPEN!

AN DE KIMPE: ‘ONDANKS MIJN VERDRIET PROBEER IK VAN ELKE DAG IETS TE MAKEN.’

An De Kimpe (1972) kreeg de diagnose darmkanker op haar 38 ste. In de volle bloei van haar leven –  ze voelde zich bijzonder goed in haar job als kleuterleidster – keek ze in 2010 de dood in het aangezicht. Ze vertelde haar verhaal in het boek ‘Helden met darmkanker’ van Luc Colemont en Piet den Boer. Acht jaar later bracht ze de Ten Miles van Antwerpen tot een goed einde. Volgende uitdaging: de marathon van Berlijn. Een citaat uit ‘Helden met darmkanker’.

‘Mijn leven vandaag verloopt ondanks mijn darmkanker vrij goed. Ik leef totaal anders dan voor de diagnose. Toen leefde ik onbezorgd en minder bewust. Vandaag heb  ik nog elke dag de confrontatie met de gevolgen. Het parcours veranderde de voorbije jaren voortdurend. Zo werd er een uitzaaiing in de long weggenomen. Er kwamen ondertussen cystes bij op de darmen en de eierstokken. Ik deed opnieuw een obstructie omwille van de verklevingen die de stomaoperatie meebracht enzovoort. Ik bevind mij een beetje op een tijdbom, hoe langer men overleeft, hoe beter. Maar genezen in een vierde stadium? Kan dat? Ik ben sindsdien nog niet zorgeloos geweest. In mijn hoofd blijft het af een toe gonzen en dat moet je leren relativeren. Het klinkt raar, maar ik leef intenser en gelukkiger. Elke dag is een geschenk voor mij. Daarom ga ik voortdurend op zoek naar het psychisch evenwicht want na de diagnose mag de angst je leven niet overheersen. Je moet van elke dag iets maken, voor je partner maar ook voor jezelf.’

FILIP LUYPAERT: ‘IK WEET VERDOMD GOED WAT ER AAN DE HAND IS EN WIL NIET WEGKIJKEN.’

Filip Luypaert (1969) ontving het slechte nieuws op zijn 44 ste. Compleet onverwacht kreeg de succesvolle manager van een medisch bedrijf het verdicht in 2013 te horen. Zijn leven hing aan een zijden draadje. Hij vertelt zijn verhaal in het boek ‘Helden met darmkanker’ van Luc Colemont en Piet den Boer. Vijf jaar later liep hij voor de tweede opeenvolgende keer de Ten Miles van Antwerpen uit.

Een citaat uit ‘Helden met darmkanker’.

‘Het is begonnen met bloed in de stoelgang. Ik stopte mijn hoofd een half jaar in het spreekwoordelijke zand. Ik lachte dat ik het te druk had om in mijn poep te laten zien. De ergste vermoedens werden echter bevestigd. De volgende etappe was het UZ in Leuven. Daar namen ze vijf metastases in de lever weg. Bijzonder delicaat. Vanaf vier begint het immers hopeloos te worden. Men vreesde voor mijn leven. Ik prentte me vanaf de eerste dag in dat ik het zou overleven. Ik wist alleen niet hoe. Stadium vier. De statistieken geven je dan een gemiddelde overlevingskans van vijf procent over een periode van vijf jaar. In mijn gedachten zie ik altijd die vijf procent, nooit de 95 procent. Ik kijk naar de vijf procent om te overleven, niet naar de 95 procent om te sterven. Dat komt niet in mijn mond. Is dat een overlevingsmechanisme? Dat weet ik niet. Die vijf procent, dat ben ik. Daar trek ik mij aan op. Mister Vijf Procent. Ik weet verdomd goed wat er met mij aan de hand is. Ik wil niet wegkijken.’

Het boek ‘Helden met darmkanker’ is nog steeds te koop via Standaard Boekhandel of de internetwinkel. ISBN 978 949 2419 316 – 20 EURO.

Veel leesplezier,

Raf Willems, uitgever

Margo Van Landeghem blogt: fragment uit ‘Durven kijken naar trauma. Gezien worden in de geestelijke gezondheidszorg’.

Een ziekmakend beleid

Het huidige beleid kost letterlijk mensenlevens. Terwijl we bezig zijn met registreren en opleiding volgen over procedures, is er amper nog tijd om goede patiëntenzorg te bieden. De hoofdzaak is bijzaak geworden. En op die manier vallen sommige patiënten door de mazen van het net, met soms de dood tot gevolg. Wanneer er geen tijd is om een degelijke overdracht te doen op het moment dat een patiënt van het ene ziekenhuis naar het andere wordt getransfereerd, kan dat fataal aflopen.

Er kan veel gezegd worden over de kwaliteit van de hulpverlening binnen de psychiatrie, er zijn nog ontelbare verbeterpunten en we moeten onze verantwoordelijkheid daar absoluut in opnemen. Daarnaast is het werk dat we dagelijks verrichten mentaal zwaar en wordt het tot nu toe met veel idealisme en deskundigheid uitgevoerd. Maar er zit geen eindeloze rek op het elastiek. Waar hulpverleners één voor één uitvallen, heeft dit een rechtstreeks effect op de kwaliteit van zorg die kan worden geboden.

Margo Van Landeghem – Durven kijken naar trauma. Gezien worden in de geestelijke gezondheidszorg – ISBN 978 949 2419 460 – 16,95 Euro – nu te koop in de boekhandel en via internetkanalen.

Het boek van Margo Van Landeghem sluit naadloos aan bij de schets over de toestand van de geestelijke gezondheidszorg die deze week in Knack wordt gemaakt door Frieda Matthys, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychiatrie (VVP) en haar collega Kirsten Catthoor van het Antwerpse Psychiatrisch Ziekenhuis Stuivenberg. Volgens hen spreken de cijfers voor zich en hebben jaarlijks zo’n 700.000 Vlamingen psychische klachten. Hoofdredacteur Bert Bultinck vat het kernachtig samen met de titel van zijn commentaar: ’28 pogingen, elke dag’. Daarmee verwijst hij naar de 28 Vlamingen die dagelijks zelf proberen hun leven te beëindigen. Slechts één op drie mensen met psychische problemen zoekt effectief hulp bij een psychiater of therapeut. Die stap blijft voor velen onbespreekbaar. De grote woorden worden niet geschuwd. De toestand in de psychiatrie wordt omschreven als ‘bijna misdadig’. Want ‘mensen moeten soms anderhalf jaar wachten op een eerste onderzoek’. Met ‘Durven kijken naar trauma. Gezien worden in de geestelijke gezondheidszorg’ heeft Margo Van Landeghem vanuit haar eigen praktijkervaring een toegankelijk boek geschreven over dezelfde thematiek. Het doorbreekt taboes, stelt wantoestanden op een milde wijze aan de kaak en geeft vooral inzicht in hoe Vlamingen die op zoek gaan naar hulpverlening kunnen geholpen worden. ‘Durven kijken naar trauma’ komt op zijn tijd.

Raf Willems, uitgever.

BLOG VAN DE UITGEVER (2) Margo Van Landeghem schrijft met ‘Durven kijken naar trauma’ een pleidooi om ‘gezien te worden in de geestelijke gezondheidszorg’

Margo Van Landeghem geniet al enkele jaren bekendheid in Vlaanderen als relatie-experte van het VTM-programma Blind Getrouwd. In het dagelijkse leven is ze psycholoog en gezinstherapeut. Sinds 2003 werkt ze in een psychiatrisch ziekenhuis en daarnaast heeft ze een privépraktijk. Haar hart lag steeds in de psychiatrie, waar ze de kwetsbaarste mensen begeleidt en behandelt.

Twee van die zeer kwetsbare mensen zijn Ade en Roos. Zij vertellen hun sterke persoonlijke getuigenis in het boek. Vanuit die ‘uit-het-leven-gegrepen’-ervaringen beschrijft Margo Van Landeghem haar theoretische inzichten over trauma. Haar standpunt zit duidelijk vervat in de titel: ‘Durven kijken naar trauma.’ Volgens de auteur mag trauma niet gezien worden in onze samenleving. Niet door mensen die het hebben meegemaakt en niet door de maatschappij. Want durven kijken naar trauma brengt schaamte, schuld, afkeer en allerlei andere gevoelens naar boven waar we liever niet mee geconfronteerd worden.

Dus doen we alsof trauma niet van ons is, maar iets van anderen. En door trauma niet te erkennen wordt onze samenleving zieker. Daarom wordt in dit boek wèl naar trauma gekeken, op verschillende niveaus.

Via verhalen van psychiatrische patiënten ontdekken we de belangrijkste thema’s rond trauma en het herstellen van trauma: veiligheid, verbinding, gezien worden, connectie met het lichaam, integratie. Er wordt beschreven hoe hulpverleners gebukt gaan onder een traumatiserend beleid, waarbij het economisch denken in de zorgsector zelf wordt uitgehold.

Dit is een maatschappelijk boek, geschreven met de voeten in de kliniek, een noodkreet naar het beleid om degelijk te investeren in geestelijke gezondheidszorg, een oproep om meer te streven naar menselijke winst.

En om dus ‘gezien te worden in de geestelijke gezondheidszorg’. Laten we als samenleving én als politieke overheid ‘Durven kijken naar trauma’.

Margo Van Landeghem spreekt uit de ervaring van de professionele hulpverlener met de ‘kwetsbare mens’. Die ‘kwetsbare mens’, die graag wordt gezien in de geestelijke gezondheidszorg, zijn we toch met zijn allen? Laten we als samenleving én als politieke overheid dus ‘durven kijken naar trauma’. Ik herhaal het hier even. ‘Zou dit geen sterk verkiezingsthema kunnen zijn?’, vroeg Margo mij tijdens het schrijven van het boek. De vraag stellen, is ze beantwoorden.  Dit zou hét verkiezingsthema moeten zijn. We hebben nog zes weken tijd om het op de agenda te krijgen. ‘Durf kijken naar trauma, beste dames en heren politici!’ Voor het te laat is.

Veel leesplezier met het boek!

Raf Willems.

Margo Van Landeghem – Durven kijken naar trauma. Gezien worden in de geestelijke gezondheidszorg – 16,95 euro – 140 pag. – ISBN 978 949 2419 460

Nu te koop in de boekhandel en via internetkanalen

BLOG VAN DE UITGEVER (1) Ingrid Nelis overhandigt eerste exemplaar van Gekleurde Tranen aan Minister Maggie De Block

Het boek ‘Gekleurde Tranen’ van Ingrid Nelis draagt als ondertitel ‘Over liefde, hoop & kracht’. Het deed intussen al de nodige schokgolven in deze lijn van emoties ontstaan. Op de lenteavond van 21 maart 2019 luisterde een volle raadszaal – meer dan 150 mensen – met veel ontroering naar de mooie verhalen van Ingrid en haar zus Marleen, dochter Ilke en vrienden Nadia, Pieter, Veerle en Tim.

Een dag eerder nam Maggie De Block, Minister van Volksgezondheid, symbolisch het eerste exemplaar van het boek in ontvangst.

Met ‘Gekleurde Tranen’ brengt Ingrid Nelis haar levensverhaal en levensvisie onder woorden. Kwetsbaarheid, veerkracht en herstel staan centraal in haar story. Ze toont hoe angst, pijn en verdriet een brug kunnen vormen naar liefde, hoop en kracht.

Het leven van kleuterleidster Ingrid Nelis (1964) veranderde door ‘moeilijkheden op het werk’ in een nachtmerrie. Haar proces kreeg uitgebreid aandacht in de media.

Ze koos voor de stap naar de rechtbank maar dat leidde haar naar een diepe depressie.

Ze volgde een intensieve psychotherapie die haar leerde om te gaan met de ‘geestelijke pijn’. Ze ontdekte de ‘innerlijke kracht’ die elke mens in zich heeft. Ze leerde het belang van het ‘durven voelen’ bij persoonlijke dilemma’s.

De vechtstrijd met haar werkomgeving deed haar veel pijn en dat verdriet maakte haar ziek. Haar lichaam kon deze jarenlange lijdensweg en stress niet langer verdragen. In 2017 kwam de diagnose eierstokkanker op haar pad. Fase 4, niet te opereren met uitzaaiing op het longvlies. Een nieuwe strijd staat voor de deur. Maar Ingrid Nelis heeft veerkacht en blijft van het leven houden tot haar laatste dag: ‘Ook met kanker kan je gelukkig zijn.’ Met ‘Liefde, hoop & kracht’ wil Ingrid Nelis een bron van inspiratie zijn voor iedereen die worstelt met dingen die het leven van een mens soms van de ene dag op de andere kunnen overhoop gooien.

Ingrid beoefende in haar jeugd de sport ‘powerlifting’. Ze haalde tussen 1980 en 1990 de internationale top met talrijke gouden Belgische en Europese en zelfs enkele zilveren medailles in de wereldkampioenschappen. Haar verlangen om ‘kracht’ te uiten was toen al aanwezig. Later koos ze voor het beroep van kleuterleidster omdat ze kinderen ‘liefde’ wilde geven in de opvoeding. Bij haar psychotherapeut ontdekte ze het begrip ‘hoop’ om met mensen tot sterke relaties te komen.

In het psychosociaal revalidatiecentrum Perron 70 in Asse helpt ze als erkende ervaringsdeskundige mensen met een psychische kwetsbaarheid in hun herstelproces door hen kracht, empowerment en hoop te geven. En door hen te motiveren, te inspireren en een voorbeeld te zijn voor hen.

Het boek ‘Gekleurde Tranen’ gaat over het leven, niets dan het leven. Het biedt ons een spiegel om datzelfde leven met ‘liefde, hoop en kracht’ tegemoet te gaan.

Veel leesplezier,

Raf Willems

Gekleurde Tranen – Ingrid Nelis

15 euro – 128 pag. – ISBN 978 94 924 194 53